Nangijala
 Als deze column online staat is Emmy in Nangijala. Veilig in het kersendal. Daar waar kanker niet bestaat, niemand arm of rijk is. Iedereen een huis heeft om in te wonen en de zon altijd behaaglijk schijnt.
Zij geniet daar van de rust die ze wel verdient heeft en kijkt oneindig ver over de uitgestrekte bloemenvelden. Hier is ze 39 jaar geworden, daar is iedereen even oud. Gelukkig hoeft zij daar niet alleen te zijn want alle mensen die haar voor zijn gegaan wachten bij haar huisje. Emmy's huisje is wel iets anders dan die van rest, maar dat wil ze ook graag. Hoewel het er van de buitenkant liefelijk uit ziet, is het binnen een rockpaleis.
Hier heeft ze al haar dierbare spulletjes al uitgedeeld, daar staan ze alweer geduldig op haar te wachten. Haar krypt kiddy's poppen die zij zo innig koestert zitten alweer ongeduldig en gevaarlijk kijkend op haar bank...haar poppetjes staan alweer in de kast en rockmuziek schalt door de boxen.
Emmy is weer thuis. Verhuist naar Nangijala, waar Dinaro op haar staat te wachten in de wei, hij is een volbloed Arabier en zal haar meenemen over de heuvels van het Kersendal waar zij samen de prachtigste avonturen gaan beleven. Daar kan Emmy gewoon weer lopen en de grassprieten onder haar voeten laten kriebelen, ze kan weer rennen door de bloemenvelden die haar zacht zullen opvangen.
Op de rug van Dinaro ziet zij de mooiste zonsondergang ooit, een rode zon die haar glimlachend een knipoog stuurt. Verwarmt en gelukkig rijden ze weer terug naar haar huisje, waar Emmy zelf weer in de potten en pannen kan gaan roeren.
Gelukkig hoeft zij niet zo lang op ons te wachten, want in Nangijala bestaat geen tijd. Wat voor ons een jaar is lijkt voor haar een dag. Als haar jongens hier een lang en gelukkig leven hebben geleid, zal zij ze opwachten in hun huisjes. Natuurlijk zullen zij elkaar nog gewoon herkennen iedereen is immers even oud in Nangijala.
Zij zullen haar vertellen over haar kleinkinderen die haar van de foto's en vele verhalen kennen. Samen met haar man zal zij haar jongens meenemen over de prachtige heuvels van het Kersendal. Ieder op zijn eigen paard zullen ze de tijd gaan inhalen die hen hier niet gegeven was. Bij het kampvuur vertellen zij haar hoe haar kleindochter sprekend op haar lijkt en hartelijk zal zij lachen als blijkt hoe stout en ondeugend stoer dat was.
In Nangijala ben je nooit meer dan 100 dagen verwijdert van elkaar, daarom is het niet zo erg! Daarom mag je als je zo ziek bent zeggen dat je alvast naar Nangijala gaat.
Drink je toverdrankje lieve Emmy en ga alvast naar je mooie huisje in het dal, wij komen ietsje later!
Ik ben bedroeft en heel verdrietig, maar vooral ook heel dankbaar. Dankzij Emmy zijn vele gezichten gekeerd, de meeste kijken nu dezelfde kant op...
Daag lieve snoetje... veel plezier in Nangijala...
Tamara
Over tamara.....
 Tamara is 39 jaar zeer gelukkig getrouwd en de trotse moeder van Desi.
Op haar dagelijkse beslommeringen is geen peil te trekken want geen dag of week is hetzelfde.
Officieel is ze directrice van een beveiligingsbedrijf maar volgens haar man heeft ze geen eens tijd om te werken. Tamara heeft maar 1 motto en dat is "van het leven moet je genieten en wel met volle teugen samen met de mensen die je lief zijn ". The girls zijn haar vriendinnen en totaal onmisbaar in haar leven de hele dag wordt er onderling door de telefoon gekakeld en dat is nu eenmaal heel belangrijk. Tussen de drukte door wordt dochterlief vier keer in de week naar zang,dans en acteerles gebracht..ze wordt namelijk heel beroemd zegt ze zelf. De grootse hobby's van Tamara zijn alle dingen met snelheid... ze doet aan motorracen , skiën en slaat geen Formule 1 over. De hulp in huis is van onschatbare waarde en volgens sommige mensen lijdt Tamara aan totale normvervaging ..en dat zal dan ook wel.
Lees hier de columns van Tamara
| Commentaar () >> |
 |
 |
