Onuitgesproken (II)
 Gek toch, hoe zoiets je bezig houdt. Het is zo onvoorstelbaar wreed. Voor altijd je ogen te moeten sluiten en weten dat je jouw oogappeltjes niet ziet opgroeien. Maar toch vooral als je het omdraait; zo jong al je moeder missen... dat wil je je eigen kind toch niet aandoen. Wat een gevecht is dat geweest. Als medemamma speelt jouw ergste nachtmerrie zich vlak voor je neus af. Komt het op een akelige manier dichtbij.
Dat het me niet los laat heeft ook te maken met de manier waarop dit nieuws tot me kwam. Als aan de grond genageld stond ik in de badkamer. Volkomen onverwacht een kind dat volledig in paniek was te troosten.
De schooldirectie besloot al snel het overlijden van de moeder niet mede te delen. Blijkbaar is vijf weken van school een kwestie van ‘uit het oog uit het hart'. Wat een voorbeeld. Hoe pedagogisch onverantwoord kan je het krijgen van een directeur die bij hoog en bij laag normen en waarden en de sociaal-emotionele ontwikkeling van de leerlingen zo belangrijk zegt te vinden. Uit welk ei kom je als je zulk nieuws wilt negeren in een wijk dat als een dorp functioneert. Nu ben ik geen schoolpleinmoeder dus mis al snel de laatste roddels. Dat komt me doorgaans heel goed uit, hoef je ook nooit wat te vinden of te verdedigen. En ik vertrouwde er altijd op dat ik de echt belangrijke dingen via de officiële weg zou horen...
Donderdagmiddag was de situatie op school uit de hand gelopen. Veel kinderen wisten het, velen geloofden het niet, er gingen 3 verschillende scenario's over de laatste uren van die lieve mamma door de kindermondjes en oortjes. De stagiaire greep in, vertelde hoe het zat en heeft iedereen de kans gegeven een kaart te schrijven. In een poging de rust terug te brengen riep ze uiteindelijk dat het genoeg was; de klas mocht er nu niet meer over praten. Die middag kwamen er 25 kinderen uit school, met in hun hoofdjes en hartjes ongetwijfeld een vraag of angst. Met daar bovenop de mededeling van de juf dat er al genoeg over was gepraat. Terwijl ze misschien nog lang niet waren uitgesproken. Naar huis en ouders die nog steeds van niets wisten.
De dagen erop was iedereen vrij vanwege Pasen. Op Tweede paasdag, toen ik mijn meissie naar bed bracht, kwam alles er bij haar uit. Ineens. Als een grote natte zoutbom barstte de tranen uit haar ogen. Nietsvermoedend had ik gezegd dat ik me niet zo lekker voelde en ook snel naar bed zou gaan. Paniek, huilen, ontroostbaar. Mocht niet doodgaan, niet ziek zijn, niet net als de moeder van...
Zelden sprakeloos, maar ik wist echt niet waar ik het moest zoeken. Verdrietig om het nieuws en kwaad op school... vermengd met de pijn als ik bedenk hoe Charlotte al die dagen in haar eentje hiermee heeft zitten worstelen. Op haar manier, totaal onmerkbaar voor iedereen om haar heen. Dit zijn dingen die ze als een kauwgompje kauwt en pas uitspuugt als ze er aan toe is. En om nou iedere dag te vragen of er toevallig nog heel vervelend nieuws is waar ik niks van weet?
Schuldgevoel heb ik dus niet, dat leg ik bij de directie neer. " Een kind in een veilige omgeving op te laten groeien" staat als speerpunt in de schoolgids. Kinderen met zulk nieuws naar huis laten gaan en de ouders niet inlichten over wat er in hun koppie om kan gaan, is dat zeker niet. "Respect voor elkaar". Nog zo'n loze kreet als je bedenkt dat deze mamma van 2 kinderen, ondanks haar gebrek aan energie toch veelvuldig meedeed aan ouderactiviteiten. Dat hun pappa zelfs in de ouderraad zat. En dat je dan niet eens 10 minuten tijd voor een tekstje en 100 kopietjes waard blijkt te zijn.
Wat moet ik hier nu mee. Is dit de school waar je wilt dat je kind leert wat leven is. Wil je dat ze onder de vleugels van deze directie is als mij -God verhoede- wat overkomt. Is dit het probleem van één man, 'n verknipte directeur die op deze manier zijn onvermogen nogmaals zo etaleert dat het toch niet zonder gevolgen kan blijven? Moet ik dat nog even afwachten. Charlotte heeft het naar haar zin, vriendjes en vriendinnetjes in de klas, alles gaat z'n gangetje. Om haar daar nu weg te rukken...
Of had deze moeder 5 weken voor haar dood de juiste beslissing genomen door haar kinderen daar weg te halen. Wist ze toen al dat het beter was, al kon ze misschien niet duiden waarom... voorlopig heeft ze gelijk gekregen. Al had ze het natuurlijk niet hoeven te bewijzen.
Over Chantal 
Bouwjaar 1974, viert dit jaar haar 10e trouwdag met Arjan en hun dochtertje Charlotte. De zwangerschap en bevalling leverden de nodige complicaties op. Eerste prioriteit werd: herstellen. Toen dat aardig lukte werd het: genieten van het leven en elkaar.
Thuisblijfmoederen leek daarom, na hectische jaren in het bedrijfsleven, een heerlijk nieuw bestaan. Dat is het nog steeds, maar inmiddels kruipt het creatieve bloed weer alle kanten op. Dit jaar wil ze haar managementfunctie bij Mamma BV dan ook gaan combineren met een eigen bedrijfje.
Niets is echter zo leuk, onverwacht, ontroerend en frustrerend als het moederschap. Dit thema zal ongetwijfeld vaak terugkeren in haar wekelijkse column.
Lees hier alle columns van Chantal
| Commentaar () >> |
 |
 |
Slik Chantal.... wat een moeilijke situatie met je dochter. En wat een belachelijke actie van school, zoiets moet bespreekbaar worden gemaakt en tegenwoordig (helaas) al helemaal! 
