Bircken watte?
 Toen ik samen met vrienden R en M naar New York afreisde, dachten wij dat wij de enigen waren met dit sublieme idee. Ha, wie gaat er nou naar New York? Maar tijdens ons verblijf, werd even duidelijk gemaakt dat half Nederland in New York liep, wij vroegen ons zelfs sterk af, of wij niet in het tijdperk New Amsterdam waren beland en of er nog wel Nederlanders in NL rondliepen. Maar hey, waar Nederlanders zijn, daar voelen wij ons thuis. Daarom woon ik ook in Europa, niet te dichtbij en niet te ver van de Nederlanders. De roots hé, de roots. En Nederlanders herken je eigenlijk zo, of het nou in de Algarve is of midden in New York.
Blonde haren, lange lengtes, moeiteloos ergens doorheen praten, hard praten, en het modebeeld. Vooral dat modebeeld, ik kan zo alle Nederlandse dames buiten Nederland met één knipperend ooglid er uithalen. Want, wat in de mode is, daar moeten de Nederlandse dames massaal aan. Lees: leggings. En ik vraag, waarom? Waarom leggings? Het liefst onder een rokje, een spijkerrokje, met een T-shirt. Waarom? Is dit een gebrek aan keuzes? Kan er niet gekozen worden? Broek of rokje? Nou dan maar de legging met rokje of jurkje. Volgens mij het meest seksloze wat er bestaat. Dat kan een man toch niet mooi vinden? Laten zien die benen! Dat is mijn motto!
Deze discussie heb ik ook al met nicht J gevoerd, een leggingfan. Volgens haar ligt het aan de kilo's, en dames die niet gezegd zijn met de benen van een supermodel. Volgens nicht J kunnen deze dames nu ook een rokje aan, en met die legging voelt dat dan wat prettiger. Ik zeg dan op mijn beurt, trek een broek aan of een ietwat langere rokje. En wie is trouwens gezegend met benen van een supermodel? Dat zijn er maar heel weinig op de wereld. En dan de witte benen waren volgens nicht J ook een punt. Maar volgens mij, als je altijd die legging onder een rokje pleurt komen die bruine benen ook niet. En beginnen we niet allemaal aan het begin van de zomer met witte beentjes?
Maar goed, die legging onder een rokje of jurkje zal ik moeten accepteren aangezien half Nederland hier mee loopt. En toch ging ik er niet voor tijdens mijn laatste shopsessie in NL. Ik liet de leggings liggen, maar ging wel voor de zomerjurkjes en rokjes die ik dan zonder legging aantrek. En waar ik ook altijd wel geïnteresseerd in ben, zijn een paar schoenen, een paar slippertjes is altijd leuk. Maar toen, toen werd ik weer met een bepaald modebeeld geconfronteerd, en ik had het kunnen weten, daar liepen al die Nederlanders die ik in New York tegenkwam ook allemaal mee maar ik was het even vergeten of misschien had ik het verband uit mijn gedachten... Birkenstocks overal maar dan ook overal uitgestald. Van de Scapino tot de meest duurdere winkels. Ik vroeg me sterk af of er in Nederland nog wel leuke open slippertjes te krijgen waren. Overal lagen die birkenkrengen, en charmant? Ze lopen vast heerlijk, zo zien ze er echt wel uit, dat zie je ervan af, maar ik voel een aanverwant van de crocks hier. En nee, ik was ook geen crocfan. Ben je verpleger, moet je lange afstanden lopen dag in dat uit voor je werk, dan is het acceptabel. Echt. Dat meen ik. Maar anders, lijkt uiterlijk vertoon er niet meer toe te doen. Want toevallig is het mode en dan doen we massaal mee.
Ik dacht aan de Portugese vrouw. Want waar herken ik de Portugese vrouw aan? Wat is in de mode hier? En waar herken ik een Portugese vrouw aan in het buitenland? Niet aan leggings en birkenstocks, die zijn hier simpelweg gewoon niet te koop. En ik kan ook niet echt iets bedenken wat zo ontzettend in de mode is dat alle Portugeesjes er mee moeten lopen. Ik denk aan de Portugese vrouw die ik hoorde in New York, ze liep erbij als een slons in haar trainingspakje en gewoon door het feit dat ze haar mond opendeed en met haar man praatte deed het hem. Daaraan herkende ik de Portugese dame. Niet aan haar slonzige pyama broek, want ook dat past in allerlei culturen, maar gewoon aan de taal die ze praatte. Misschien moeten we ons allemaal zo eens onderscheiden gewoon door de taal die we praatten en niet zo laten leiden door de mode. En nee, in mijn koffer terug naar Portugal zaten geen leggings en zeker geen stel birkenstocks. Het is de taal die ik spreek, die het onderscheidt maakt.
Over Marcha.....
Marcha: is 29 jaar, single en woont in de zonnige Algarve. Dagelijks tijdverdrijf is toch wel haar werk, en anders is ze graag aan het strand te vinden. Ze houdt een weblog bij: http://marchascholten.web-log.nl/
Ze wordt door haar vrienden omschreven als: medelevend, lief, recht op haar doel af, balend als het niet zo gaat zoals zij wil, attent, ondernemend. Soms kan ze een "kreng" zijn, vreselijk nieuwsgierig, gastvrij. Een te gekke gezellige doos die vooral super enthousiast door het leven springt. Ze gaat als het nodig is confrontaties niet uit de weg. Een dame met haar hart op de tong. Puur, oprecht, H&M, eerlijk, zorgzaam, super spontaan, erg gezellig, een prater maar soms ook niet, wilt het liefst alles alleen oplossen, een doorzetter, een mooie film maakt een emotioneel kippetje van haar, ze kan niet tegen onrecht en daardoor is ze weer een dappere strijder, ze houdt van leven en laten leven en van lekker eten, vooral paprika chips, gehaktballen, knoflooksaus en pizza. Ze doet niet graag aan de lijn en ze haat sportief bezig zijn, daarnaast geniet ze van de kleine dingen, oh ja en niet te vergeten: af en toe is ze een enorme twijfelaar. Ze heeft haar hart op de goede plaats en ze is een lieverd. Ze heeft een talenknobbel, vage dieettabletten, is een tukker, en heeft een Big Smile.
Lees hier alle columns van Marcha
| Commentaar () >> |
 |
 |
